Gesloten Deur

Mijn open deur slaat dicht Vertrouwen is geschonden Door een niet tastbaar iets Nu zijn er alleen maar vragen Waarom, wanneer, wie, wat, waardoor……. De vragen blijven komen Dag in dag uit zoek ik naar mijn kracht, Misschien ben ik haar kwijt Waar moet ik nog op kunnen bouwen Nu zelfs mijn hoofd mij zo bedriegt De kracht kijkt toe op de achtergrond Onmacht zit in mij en ik laat het zijn Het is stil in mij geworden Terwijl ik zo graag lachen wil Het is stil in mij geworden Terwijl ik zo graag praten wil Hoe moet ik nu gaan vechten De onmacht weg en kracht terug Alleen ik controleer mijn gedachte De deur naar vertrouwen moet weer open

Frogger

Gisteren ben ik naar IKEA gegaan niet omdat ik zo graag wilde maar omdat ik een zitje voor mijn balkonnetje nodig heb. Na veel online gezoek ben ik overstag gegaan omdat de omgeving zei dat een je stoel pas kunt kopen als je er in hebt gezeten en daar zit wat in moet ik toegeven. Wat voorheen bijna gezien kon worden als een hobby van mij is winkelen op dit moment meer een moetje geworden. Bij IKEA aangekomen zie je direct dat er voorzorgsmaatregelen zijn genomen, prima dat scheelt en voor IKEA moet het toch al niet zo lastig zijn geweest, ze hebben immers altijd al vrij brede uitgestippelde routes dus ook de klanten hoeven geen gewenningsproces door; ik kan dus met een gerust hart op zoek naar een stoel. Het gerust op zoek naar heb ik overschat aangezien er blijkbaar toch wat moeite kost voor sommige mensen om 1.5 meter in te schatten of men wandelt gewoon door de winkel net als anders gezellig babbelend zonder op een ander te letten. Voordat ik het in de gaten hop ik van de een naar de andere kant om maar uit de buurt van mensen te blijven “dit moeten we immers”, niet te dicht in de buurt van anderen zijn is de regel. Op een bepaald moment plof ik op een schattig wit tuinstoeltje opgesteld in een hoekje en kijk eens om me heen en dacht. We zitten in een arcade-game van vroeger “FROGGER” hop van de ene boomstam naar de andere boomstam maar wel goed hoppen anders verzuip je en met een beetje pech wordt je opgevreten door een krokodil. Deze metafoor past wel in mijn beleving van winkelen of gewoon buiten zijn op het moment. Balanceren op een boomstam in de hoop dat het goed gaat. Terug naar IKEA, winkelen doe je daar met 2 personen in de gehele winkel is er niemand die min of meer in de gaten houdt of men wel netjes afstand neemt van anderen, met als gevolg dat er te vaak teveel mensen op een plaats staan .Maar dan volgt er een streng doch duidelijke en perfect op de 1,5 meter regel toegepast “kassa ritueel”. Zelf scannen mag niet met twee , je moet alleen in een afgeplakte ruimte staan en afrekenen , er is een medewerker die dan kan helpen met de zware dozen. “Recht is Recht en Krom is Krom” zo sta ik in het leven en ben met protest en boosheid ga ik afrekenen. Was ik alleen geweest dan had ik het laten staan en was weggegaan. Waar komt die idiote regel toch weer vandaan. In de lift mag je dan overigens weer met 4 personen en 2 karren. Ik balanceer nog steeds op mijn boomstam in de hoop dat ik de juiste sprongetjes kan maken, want als de spelregels iedere keer als je ergens bent wat niet “thuis” is aangepast worden naar willekeur is het moeilijk om niet van je boomstam te vallen en slachtoffer te worden van de krokodil. De kikker in het spel FROGGER had een duidelijk doel om het gevaarlijke spel te spelen een “veilige overkant”.

De wereld is anders

Ik kijk naar buiten, zittend op mijn balkon zie ik de stad zoals altijd en toch is er verschil, het is anders. Het park, de huizen, bomen en straten hebben een duistere deken over zich heen gekregen. Alles is hetzelfde; er lopen nog steeds mensen in het park met het verschil dat het er minder zijn en ze lopen vaak alleen of soms met twee, de straten zijn minder druk maar hebben op sommige plaatsen  wel een extra kleurtje gekregen welke niet is om het vrolijker te maken maar om ons te attenderen dat we vooral op de juiste streep of cirkel staan. Zelfs de flats hebben meer kleur gekregen het zijn de zonneschermen welke opeens meer gebruikt gaan worden omdat mensen thuis blijven met het mooie weer. Ik hoor wel veel kinderstemmen, er zijn dan ook meerdere scholen in de buurt en ook al woon ik 13 hoog de stemmen van de kinderen komen goed binnen. Soms zijn het de enige stemmen die ik hoor op een dag want ik ben thuis op mijn balkon. Mijn balkon en zelfs mijn appartement is anders geworden; het is niet meer de veilige haven waar ik thuiskwam na een dag werken of een dagje uit, het is de meest veilige plek geworden in mijn wereld. Nu geloof ik best dat iemand die dit leest zal denken “zo erg is het nog niet, jezelf opsluiten is toch niet nodig”. Klopt helemaal, maar wat als je vanuit een hard verleden niet anders kan, wat als je vanuit dat verleden direct op slot staat en je reële denkvermogen een loopje met je neemt? De wereld om je heen wordt dan een gevaar en ditmaal een gevaar waar jezelf geen invloed op hebt, je kan wel vechten maar dit is een gevecht tegen jezelf. Thuis op mijn balkon kan ik denken aan het verdriet dat de verandering met zich meebrengt en kan ik huilen wanneer ik wil op het moment dat er weer een  negatief bericht binnen komt. Onmacht en ongeloof is een dagelijks terugkerende iets geworden. Iedereen is aan het veranderen, de grote “Ego” treed naar voren en zorgt ervoor dat zelfs op een medium als Facebook mensen grof en meedogenloos zich uiten over mensen en belangrijke onderwerpen zonder dat ze weten waar ze het over hebben. Boodschappen doen is voor mij een tripje vol van ongeloof geworden, je hebt namelijk 2 benaderingen van 1,5 meter gebruik; je hebt mensen die om zich heen blijven kijken of het goed gaat om hen heen en dan heb je de “ik loop waar ik loop, claimers”: de laatste groep gaat ervan uit dat als jij de 1,5 meter wil dat je deze dan ook zelf maar moet nemen. De waarschuwingsbandjes met goed bedoelde waarschuwingen en reminders aan de veiligheid komen om de 4 minuten bij je binnen, terwijl winkelpersoneel naast elkaar staat te keuvelen en ze achter de sigarettenbalie met 5 man in een afgesloten ruimte zit. Klant A reinigt zijn handen wel en klant B neemt de moeite niet. Soms is een winkelwagentje verplicht en soms ook weer niet. In kledingwinkels mag je bij winkel A wel passen en bij winkel B mag dat weer niet. Winkels hebben looprichtingen bepaald zodat je elkaar niet in de weg loopt, maar aangekomen bij het vak waar je moet zijn sta je vervolgens weer te dicht naast elkaar om vervolgens bij de kassa weer je plaats op de streep aan te nemen, buiten zijn de winkelstraten vervolgens weer voorzien van een looprichting. De momenten dat ik van mijn veilige balkon af ga om toch nog deel te nemen aan een veranderde maatschappij zijn momenten geworden van een brei van vraagtekens, het adaptatievermogen van mensen is buitengewoon te noemen, staat er een kruis op straat of in een winkel dan is de NEE bedoeling vanzelfsprekend, tekent men een cirkel op het gras in het park is er niemand die er naast gaat zitten, kinderen maken huiswerk waarin het “nieuwe normaal “is verwerkt, ook zij weten niet beter dan dat het zo is. Dagelijks krijgen we nog steeds netjes een update van het RIVM over de aantallen van besmettingen en overledenen, dagelijks zijn er veel meer slachtoffers te noemen van het corona-virus maar daar horen we niets over. Iedereen is slachtoffer al is het dan indirect te noemen. De ouderen die nog steeds in isolement leven en hun kinderen en kleinkinderen, de mensen die te maken hebben met trauma verwerking hebben een klap gekregen en er in sommige gevallen een trauma bovenop die zij moeten verwerken, jongeren die hun baan verliezen en studenten die niet meer naar campus kunnen, geldzorgen bij de mensen die het al niet breed hadden en nu in nog meer problemen komen. Ondertussen gaat de media over het algemeen voorbij aan de problemen van iedere burger in… Continue reading

Steel Butterfly

Geschreven en gezongen door Beth hart : “Take it easy on me, this steel butterfly will learn to fly eventually” Geschreven vanuit haar hart en op basis van haar moeilijke periodes in het leven. Ik hoorde dit nummer voor het eerst in een vol Ziggodome en toch kon ik mijn tranen niet binnen houden. Ook ik ben een vlinder van staal gehard door het leven en onzeker en angstig geworden. Tijd en veel praten zal er uiteindelijk voor moeten zorgen dat ik weer durf te vliegen. Steel Butterfly is gemaakt voor mensen die net als ik graag uiting willen geven aan gevoel in woorden maar niet meer bestand zijn tegen het uit moeten leggen waarom. Je woorden op papier mogen zetten en delen zonder dat je daar een reactie op hoeft te krijgen, zelf een keus mogen maken of je wel en reactie wil. We leven in een wereld met oordelen, restricties, virussen, racisme en veel onzekerheden. Het is belangrijk om jezelf te kunnen uiten, doe je dit niet dan verstik je. Jammer is het dan ook dat we afhankelijk zijn geworden van Facebook, Twitter en andere kanalen om ons te kunnen uiten. te vaak zie ik dat mensen van zich af willen schrijven en dat dit direct wordt gestraft met een oordeel. Schrijf vanuit je hart let niet op de manier waarop het hoeft niet perfect te zijn taalvoutjes mogen best; “gedachtes” hebben geen schrijfwijze.