De wereld is anders

Ik kijk naar buiten, zittend op mijn balkon zie ik de stad zoals altijd en toch is er verschil, het is anders. Het park, de huizen, bomen en straten hebben een duistere deken over zich heen gekregen. Alles is hetzelfde; er lopen nog steeds mensen in het park met het verschil dat het er minder zijn en ze lopen vaak alleen of soms met twee, de straten zijn minder druk maar hebben op sommige plaatsen  wel een extra kleurtje gekregen welke niet is om het vrolijker te maken maar om ons te attenderen dat we vooral op de juiste streep of cirkel staan.

Zelfs de flats hebben meer kleur gekregen het zijn de zonneschermen welke opeens meer gebruikt gaan worden omdat mensen thuis blijven met het mooie weer. Ik hoor wel veel kinderstemmen, er zijn dan ook meerdere scholen in de buurt en ook al woon ik 13 hoog de stemmen van de kinderen komen goed binnen. Soms zijn het de enige stemmen die ik hoor op een dag want ik ben thuis op mijn balkon. Mijn balkon en zelfs mijn appartement is anders geworden; het is niet meer de veilige haven waar ik thuiskwam na een dag werken of een dagje uit, het is de meest veilige plek geworden in mijn wereld. Nu geloof ik best dat iemand die dit leest zal denken “zo erg is het nog niet, jezelf opsluiten is toch niet nodig”.

Klopt helemaal, maar wat als je vanuit een hard verleden niet anders kan, wat als je vanuit dat verleden direct op slot staat en je reële denkvermogen een loopje met je neemt? De wereld om je heen wordt dan een gevaar en ditmaal een gevaar waar jezelf geen invloed op hebt, je kan wel vechten maar dit is een gevecht tegen jezelf. Thuis op mijn balkon kan ik denken aan het verdriet dat de verandering met zich meebrengt en kan ik huilen wanneer ik wil op het moment dat er weer een  negatief bericht binnen komt.

Onmacht en ongeloof is een dagelijks terugkerende iets geworden. Iedereen is aan het veranderen, de grote “Ego” treed naar voren en zorgt ervoor dat zelfs op een medium als Facebook mensen grof en meedogenloos zich uiten over mensen en belangrijke onderwerpen zonder dat ze weten waar ze het over hebben. Boodschappen doen is voor mij een tripje vol van ongeloof geworden, je hebt namelijk 2 benaderingen van 1,5 meter gebruik; je hebt mensen die om zich heen blijven kijken of het goed gaat om hen heen en dan heb je de “ik loop waar ik loop, claimers”: de laatste groep gaat ervan uit dat als jij de 1,5 meter wil dat je deze dan ook zelf maar moet nemen. De waarschuwingsbandjes met goed bedoelde waarschuwingen en reminders aan de veiligheid komen om de 4 minuten bij je binnen, terwijl winkelpersoneel naast elkaar staat te keuvelen en ze achter de sigarettenbalie met 5 man in een afgesloten ruimte zit. Klant A reinigt zijn handen wel en klant B neemt de moeite niet. Soms is een winkelwagentje verplicht en soms ook weer niet.

In kledingwinkels mag je bij winkel A wel passen en bij winkel B mag dat weer niet. Winkels hebben looprichtingen bepaald zodat je elkaar niet in de weg loopt, maar aangekomen bij het vak waar je moet zijn sta je vervolgens weer te dicht naast elkaar om vervolgens bij de kassa weer je plaats op de streep aan te nemen, buiten zijn de winkelstraten vervolgens weer voorzien van een looprichting. De momenten dat ik van mijn veilige balkon af ga om toch nog deel te nemen aan een veranderde maatschappij zijn momenten geworden van een brei van vraagtekens, het adaptatievermogen van mensen is buitengewoon te noemen, staat er een kruis op straat of in een winkel dan is de NEE bedoeling vanzelfsprekend, tekent men een cirkel op het gras in het park is er niemand die er naast gaat zitten, kinderen maken huiswerk waarin het “nieuwe normaal “is verwerkt, ook zij weten niet beter dan dat het zo is. Dagelijks krijgen we nog steeds netjes een update van het RIVM over de aantallen van besmettingen en overledenen, dagelijks zijn er veel meer slachtoffers te noemen van het corona-virus maar daar horen we niets over. Iedereen is slachtoffer al is het dan indirect te noemen.

De ouderen die nog steeds in isolement leven en hun kinderen en kleinkinderen, de mensen die te maken hebben met trauma verwerking hebben een klap gekregen en er in sommige gevallen een trauma bovenop die zij moeten verwerken, jongeren die hun baan verliezen en studenten die niet meer naar campus kunnen, geldzorgen bij de mensen die het al niet breed hadden en nu in nog meer problemen komen. Ondertussen gaat de media over het algemeen voorbij aan de problemen van iedere burger in Nederland en de gevolgen van de genomen maatregelen alsof het enige belangrijke wat journalistiek te vermelden is dat een grondwet moet worden aangepast en hoe goed de crisis door onze regering wordt aangepakt. Er worden peilingen doorgegeven voor de aankomende verkiezing en zo nu en dan wordt een van corona genezen burger uitgenodigd om te benadrukken hoe erg het is. Op mijn balkon staat geen televisie, ik heb geen behoefte aan de programma’s zoals ze nu worden weergegeven, het deprimeert en er komen nog meer vraagtekens.

Vragen heb ik genoeg op dit moment, net als verdriet; dat wij als mensen niet worden gezien als uniek en als mensen die een zelfdenkend vermogen hebben en dit vermogen ook zeer goed kunnen gebruiken. Transparantie is een woord die weggevallen is uit het woordenboek wel hebben we rond corona er ongeveer 700 woorden bijgekregen. De regering en het kabinet walst als een bulldozer over het volk heen en deinst niet terug, werkt vanuit een totaal niet democratische manier binnen een democratische samenleving. Mensen die hun zorgen en onrust uiten worden niet gehoord en in de media niet eens genoemd net alsof zij er niet toe doen. De enige vraag die ik niet maar wat een feit is en waar wel stellig in geloof is dat juist wij mensen/burgers een stem hebben gegeven aan onze regering , dit is dan ook juist de reden dat zij naar onze stem zouden moeten luisteren.

Wat is er belangrijker dan dat wij het gaan begrijpen, de essentie van maatregelen genomen gaan begrijpen, de verschillen van maatregelen gaan begrijpen, alleen als men vanuit de informerende positie die een regering heeft ons voorziet van de enige juiste informatie die beschikbaar is dan gaat het volk pas snappen dat het een noodzaak is. Nee, men kiest er bewust voor om de angst te laten groeien, angst waar een groot deel van de bevolking heel vatbaar voor is en graag antwoorden wil om ook nog maar een beetje van het leven te kunnen genieten. Informatie die nu voorhanden is komt over het algemeen uit onbekende bronnen en kunnen daarom ook niet als waarheid of onwaarheid gezien worden.

Zelf heb ik veel onderzocht, Kamervragen gelezen van A tot Z en zelfs dan wordt ik verdrietig en ook boos. Kijkend naar het vragenuurtje op de televisie is uurtje van deceptie geworden, met de nonchalance hoe men zich daar beweegt en uit is met geen pen te beschrijven, persoonlijke vendetta’s die je moet aanzien van enkelen kabinetsleden is treurig te noemen. Men staat er totaal niet bij stil dat wij, “het volk “getuige is van een crisis die behandelt wordt alsof het een spel is.

De wereld is anders, op mijn veilige balkon denk ik aan de toekomst van de kinderen die straks totaal andere normen en waarden hebben dan wij nu, die sociaal anders opgroeien, waarbij een grote vorm van egocentrisch gedrag gaat ontstaan waar ze niets aan kunnen doen, dit wordt gevormd door wat met in de regering “het nieuwe normaal “noemt, de weg naar de Next Generation Europa.

Op mijn nu nog veilige balkon denk ik aan het moment dat ook ik niet meer thuis kan wonen als ik ouder ben en verzorgd moet gaan worden, maar wordt ik dan nog wel verzorgd of sta je dan bij voorbaat al op een zwarte lijst , de lijst die in geval van crisis op een IC ik mag sterven en iemand anders niet. Mijn balkon met een bankje en een mooi uitzicht op een veranderde wereld welke niet is verandert door het corona virus maar door mensen die niet willen weten dat zij verantwoordelijk zijn voor 17 miljoen corona slachtoffers in indirecte zin.

Bladwijzer de permalink.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.